Met een omweg vond Sebastiaan de baan die perfect bij hem past
Sebastiaan Dommerholt (23 jaar) | Software programmeur
Alweer ruim 5 jaar geleden stapte Sebastiaan Dommerholt voor het eerst Niverplast binnen. Door de hoofdingang, de grote loopbrug over. Best wel spannend, zo’n sollicitatiegesprek voor een stageplek. De eerste spanning was gelukkig snel weg toen hij de eerste Niverplaster tegen het lijf liep. Deze knoopte gelijk een praatje aan en vroeg of ie ook van Grolsch bier hield. Het ijs was gebroken.
“Ik had van Niverplast gehoord via mijn broer,” vertelt Sebastiaan, “die heeft er ook stagegelopen, maar in een hele andere richting, iets in de sales of zo”. Dat er achter de muur ook complete verpakkingslijnen werden gebouwd begreep Sebastiaan pas later, toen hij vanuit de opleiding op zoek moest naar een bedrijf voor zijn tweede stageperiode. Hij volgde op dat moment Elektrotechniek op niveau 4 aan Hoornbeeck College in Amersfoort, een reformatorisch mbo. Z’n vader was hier ook naar school geweest, dus dat was goed onderwijs. En het sloot aan bij z’n achtergrond en waarden. Na het bezoek van een open dag was de knoop dan ook snel doorgehakt.
Werken met de handen
Werken met Elektra vond Sebastiaan leuk, daar had hij tijdens zijn eerste stageperiode bij van Dam in Rijssen al meer van geproefd. Op een nieuwbouwproject mocht hij kabels trekken, stopcontacten aanleggen, schakelaars voor de verlichting bedraden, dat soort dingen. Met de handen werken, dat paste hem wel. Maar de opleiding die hij volgde was best theoretisch. Pas tijdens het stagelopen ging Sebastiaan steeds meer de koppeling leggen met de lesstof op school. Hij draaide mee op de afdeling Projecten (nu System Integration) bij Niverplast. “Hier ging bij mij het lampje branden; de meeste klasgenoten hadden al praktijkervaring, maar voor mij viel er nog zoveel te leren in de praktijk.” De lesstof op school ging steeds dieper op de materie in en het werd het steeds lastiger om met de lessen mee te draaien. “Ik dacht; wat doe ik eigenlijk op deze opleiding, ik word hier helemaal niet blij van.” Sebastiaan besloot om te stoppen en om eerst voor praktijkonderwijs te kiezen. Hij kwam uit bij REMO in Rijssen.
Van niveau 4 naar niveau 3
Dit lijkt een stap achteruit, maar voor Sebastiaan was het de juiste zet. School en praktijk werden afgewisseld; twee dagen naar school en drie dagen naar Niverplast. “Als ik op school iets geleerd had over bijvoorbeeld stroomschema’s, zocht ik het daarna op de vloer op. De kwartjes gingen echt vallen.” Met de leraar op school nam hij door wat hij al geleerd had, dit resulteerde erin dat hij het eerste jaar mocht overslaan. Z'n ouders stonden achter zijn keuze om te switchen, ze vonden het belangrijk dat Sebastiaan er plezier aan beleefde. En dat deed hij. “Als ik een kast of een metaaldetector aan wilde sluiten, dan kon ik dat gewoon proberen. Daarna controleerde iemand mijn werk. Als iets niet helemaal goed was gegaan, kreeg ik het nog een keer rustig uitgelegd. Dat werkte voor mij,” zegt Sebastiaan. Hij haalde netjes zijn papiertje.
Nieuwe dingen leren
Sebastiaan toonde initiatief, hij vroeg steeds naar nieuwe dingen om te leren. “Mensen vinden het leuk als je zelf om nieuwe klussen vraagt. Als je steeds hetzelfde werk blijft doen, komt niemand bij je of je wat anders wilt leren. Ze houden je niet de hele dag in de gaten. ” Na het afronden van zijn opleiding liep Sebastiaan een paar jaar mee op projecten. Regelmatig was hij in het buitenland te vinden voor installaties bij klanten. Tijdens een aantal keren dat Sebastiaan op klus was, kwam de programmeur net aan om de lijn af te testen en af te stellen. “Het zien draaien van een complete lijn die je eerst in de werkplaats hebt opgebouwd, dat vond ik écht heel leuk.” Het aansluiten van de lijnen ging door de jaren heen steeds meer vanzelf, dus weer iets nieuws leren, daar was Sebastiaan wel aan toe. Zodoende gooide hij het balletje op of hij een keer mee kon lopen met een software programmeur en misschien was het ook mogelijk om daar een opleiding in te volgen. Sebastiaan: “Hier werd heel enthousiast op gereageerd. Er werd gezegd: “Doen! Regel het maar!”.”
“Het zien draaien van een complete lijn die je eerst in de werkplaats hebt opgebouwd, dat vond ik écht heel leuk.”
Aan de slag als software programmeur
Helemaal terug de schoolbanken in zag hij niet zitten, maar hij vond een geschikte deeltijdopleiding. Hiervoor moest hij een toelatingstoets doen. “Dit was een beetje een IQ-test-achtige toets. Verbanden leggen, rekenen, dat soort dingen. Ik dacht; dat is gewoon heel standaard, niet zo spannend. Toch haalde ik het niet, ik zakte op Nederlands. Als de opleiding in het Engels was geweest, dan had ik het gehaald.” Dat was even balen voor Sebastiaan. De toets mag je maar één keer per jaar maken, z’n kans was voorbij. Er werd iets op verzonnen. Sebastiaan ging alsnog intern meelopen met een programmeur om te kijken of het wat is. De toets probeert hij later nog een keer. Hij loopt nu mee op de testafdeling van de plastmachines (zakkenplaatsmachines) met een ervaren PLC programmeur. “Maar die heeft net een kindje gekregen, dus ik let nu op de winkel, haha.”
“Als de opleiding in het Engels was geweest, dan had ik het gehaald.”
Geavanceerde manier van programmeren
Voor de andere programmeur kwam het mooi uit, die kan op deze manier meer aandacht aan R&D projecten geven. Werkzaamheden als de programma’s inschieten met de laptop, safety relays inregelen, die pakt Sebastiaan nu op. Moeilijke storingen, van bepaalde zaklengtes en doosformaten, die fixt een collega. “Maar inmiddels kan ik daar ook als iets mee hoor. Ook wanneer een klant bepaalde bewegingen wil, een extra cilinderslag, dan lukt dat nu ook al.” Het is een hele geavanceerde manier van programmeren bij Niverplast. Zo’n complexe machine als de CombiPlast, daar zit heel wat slimmigheid achter. Het programmeren in de software heeft Sebastiaan op de vloer geleerd. De programmeercode die gebruikt wordt is structured text in Codesys. Sebastiaan: “Alles is in het Engels, dat gaat me toch beter af dan Nederlands, haha.”
Terug naar System Integration (SI)
Sebastiaan is heel blij dat hij op deze manier door kan. Hij is nu al een aantal stappen verder dan waar de opleiding start. Z’n doel is om op den duur weer terug te gaan naar System Integration (SI), voor de grotere projecten. “Ik wil graag stappen zetten en niet elke keer hetzelfde blijven doen. Bij SI maak je elke keer een eigen programma, dat je opzet in je eigen configuratie en waar je zelf aan schrijft. Daar kan ik nog veel meer leren, want ik ben er nog lang niet!”